Compassie voor de ander begint bij compassie voor jezelf. Je kunt pas op een gezonde en  manier compassie aan de wereld te schenken als je dit eerst aan jezelf kunt geven.

Deze site gaat niet niet zomaar over compassie maar over ZELF-compassie. Waarom?
Er is zoveel hardheid in de wereld - zoveel lijden. Ver, en ook vlakbij, dicht om ons heen. Ons persoonlijk lijden steekt daar soms kleintjes af. Vanwaar dan beginnen met gerichtheid op onszelf - met ZELF-compassie? Zijn we zo niet egocentrisch bezig?

Vriendelijkheid, openheid en warmte uitstralen
Het antwoord op bovenstaande vragen kun je vinden als je om je heen kijkt. Wie zijn dan de mensen die jou inspireren? Die het beste in jouzelf aanspreken?
Zijn dat de mensen die druk bezig zijn - maar met een innerlijke verbetenheid? Of zijn het de mensen iest van vriendelijkheid, openheid en warmte uitstralen - onafhankelijk van wat ze doen?
Het is deze laatste soort mensen dat ons hart verwarmt. En dat wat ze geven is niet materieel, maar een manier van aanwezig zijn. Aanwezig zijn met het hart.

Kwaliteit van het hart
Net als vriendelijkheid is compassie is een kwaliteit van het hart. En het is belangrijk dit eerst voor jezelf te ontwikkelingen. Zo kun je geven vanuit een gevuld hart en geef je jezelf niet leeg.
Gandhi zei: 'Be the change you want to see in the world'. Maar als je iets wilt voorleven, dan zul je het toch eerst voor jezelf moeten cultiveren.

Voor zelfcompassie is moed nodig
Compassie voor jezelf cultiveren, daar is moed voor nodig. Moed om het moeilijke en pijnlijke wat  in jou zit in de ogen te kijken.
En ook de moed om naar jezelf te kijken. En dat ligt niet voor de hand: onze cultuur is vooral gericht op hardheid en buitenkanten minder op zelfonderzoek, zelfcompassie en kwetsbaarheid.

De kracht van kwetsbaarheid
De Amerikaanse onderzoekster BrenĂ© Brown heeft de kracht van kwetsbaarheid overtuigend beschreven met haar boek De moed van imperfectie en TED-lezingen over kwetsbaarheid en schaamte,  die miljoenen kijkers trokken.
Brown schrijft: 'Voor mij staat als een paal boven water dat we in biologisch, cognitief, lichamelijk en spiritueel opzicht zijn geboren met de behoefte om liefde te geven, liefde te ontvangen en erbij te horen.
Wanneer niet aan die behoeften wordt voldaan, functioneren we niet naar behoren. We knappen af. We storten in. We worden apatisch. We hebben verdriet. We doen anderen verdriet. We worden ziek.'

Zelfcompassie als basisbehoefte
Onszelf compassie te geven is dus voldoen aan een basisbehoefte. Juist als we veel compassie veel aan anderen willen geven. Anders storten we in. We knappen we af, worden apatisch en verdrietig.
Het is net als bij de instructies van de stewardess: als de zuurstofkapjes naar beneden komen, zet hem dan eerst zelf op, voordat je je buur daarmee gaat helpen.