De Dalai Lama zei ooit: 'Compassie is heel gewoon. Wil je compassie kennen, kijk dan hoe een moeder haar huilend kind opneemt.'

Het vermogen tot compassie is ons aangeboren. Het maakt het mogelijk om zorgzaam te zijn voor wezens die het moeilijk hebben, en vooral die van dichtbij. Compassie zit in onze bedrading.

Oosterse achtergrond
Oefeningen die dit vermogen systematisch tot bloei  laten komen zijn al zo oud als de weg naar Rome. Buddhaghosa, een boeddhistische geleerde, heeft dit voor het eerst beschreven in het vijfde eeuwse boek Visuddhimagga ('Het pad van de zuivering'). Er zijn echter aanwijzingen dat de Boeddha zelf hier al veel over sprak, en zelfs vóór zijn bekende lezingen over meditatie.

Onze eigen traditie
Ook de westerse, christelijke cultuur is doordesemd van compassie. Echter deze krijgt algauw iets van een stichtelijke, schuldbeladen kleur. Ook is het vaak ingezet om lijdzaamheid ten opzichte van onrecht te laten voortduren. Daarom spreken de traditionele christelijke vormen de moderne mens vaak niet zo aan.

De introductie van oosterse beoefening
In de jaren zestig brachten voor het eerst westerlingen de  oefenvormen uit het oosten naar onze wereld. Met name meditatieleraar Sharon Salzberg was hiervoor een wegbereider met haar boek Lovingkindness: The Revolutionary Art of Happiness.
Therapeuten ontdekten dat de kern van het lijden van veel van hun patienten te maken had met een innerlijke hardheid. Dit lijden kon verlicht worden door innerlijke vriendelijkheid te ontwikkelen en de boeddhistische oefeningen hielpen hierbij.

Groei van interesse
De laatste decennia zien we een enorme groei van van interesse voor niet-westerse benadering van de klippen waar onze cultuur in vast dreigt te lopen. Het succes van acceptatiegerichte benaderingen als mindfulness is daar een voorbeeld van. Zo ook wordt het cultiveren van innerlijke vriendelijkheid voor velen gezien als een remedie tegen een hoop kwalen van onze tijd. 
Hoewel de kern van het gedachtegoed - het trainen van onze hartskwaliteiten - bij compassieoefeningen overeind is gebleven, worden de vormen steeds meer toegepast op onze westerse cultuur.

Westers trainingsmodel
Therapeuten als Paul Gilbert (Engeland), Chris Germer en Kristin Neff (VS), Erik van den Brink en Frits Koster (Nederland) hebben de kern van compassiebeoefening in westerse werkvormen vertaald:  in aansprekende thema's, begeleide meditaties, contemplaties en communicatieoefeningen.
Ook het model van wekelijkse of tweewekelijkse bijeenkomsten, huiswerk, een heldere opbouw en wisselende thema's, is gestoeld op een westerse manier van leren.

Hoe zien die moderne compassietrainingen er nu feitelijk uit? Lees soorten compassietraining.